Een heel gewone dinsdagochtend op Oncologie…

over_sfg_groot51

Dinsdagochtend 8.30 uur. Een beetje onwennig en toch ook wel een beetje nerveus loop ik het St. Franciscus Gasthuis ofwel SFG in Rotterdam binnen. In de centrale hal is het al flink druk op de vroege morgen.

Na 5 minuutjes word ik begroet door een collegamasseur. We kennen elkaar van de opleiding “Massage en Kanker” van de Stichting Voor Jou.

Zij zal mij op mijn allereerste echte massage-werkdag (Ik mag invallen voor een zieke collega) helpen met opstarten, en dan sta ik er echt alleen voor!

Vorige week heb ik een ochtendje “meegedraaid” op de afdeling Oncologie op de 6e etage, waar ik nu voetmassages zal gaan geven aan patiënten.

Als eerste gaan we achter een personeelspasje aan, want zonder die pas blijven vele deuren voor mij gesloten. Helaas lukt dat nog niet en moet ik eerst mijn paspoort kunnen tonen. Niet bij me natuurlijk!

Dan naar de afdeling, waar we de dikke map met cliëntendossiers en de kar met massagebenodigdheden oppikken. Samen lopen we de afdeling op. In de keuken probeer ik even het formulier voor mijn pasje in te vullen, maar we worden weggejaagd door de keukenprinses. Ze is wat kribbig vanmorgen, en later zal blijken waarom.

Wanneer alles geregeld is gaan we op pad om de eerste patiënt een voetmassage aan te bieden.

In de eerste kamer zit een oude dame voorover met haar hoofd op de tafel een beetje te dutten. Wanneer ik binnenkom is ze weer alert en begint gezellig te kletsen. Ze blijkt al 93 te zijn…

handenIn het bed ertegenover ligt een mevrouw die mij bekend voorkomt.Zij blijkt vorige week mijn allereerste “slachtoffer” op de Dagbehandeling te zijn geweest. Ze heeft wel weer zin in een massage! Vandaag ziet ze er erg moe uit, en ze is ook een beetje misselijk van de chemo.  Maar zodra ik zachtjes haar voet omvat en begin te masseren, zie ik langzaam wat spanning wegglijden. Even zakt ze heerlijk onderuit, genietend van de zachte knedingen. Veel te snel is het al weer voorbij. Op de lijst staan minstens 20 namen!

De volgende die ik even mag verwennen is een vriendelijke Surinaamse dame.  Haar eerste nacht in het ziekenhuis had haar weinig slaap gebracht, en al snel doezelde ze zachtjes weg in de vergetelheid. Na afloop bedankte ze me uitvoerig.

In de volgende kamer liggen 4 heren. Ik hoorde dat een van hen ook graag een massage wilde, en nadat ik mij had voorgesteld trok ik zijn sokken voorzichtig uit, legde een handdoekje onder zijn  voeten en begon. Toen ik klaar was en ik mijn handen stond te wassen kwam er een Turkse dame naar me toe. Ze vroeg mij wat de massage kostte en hoe dat ging, en of haar vader misschien ook in aanmerking kwam. Hij had er vol verlangen naar zitten kijken vanaf zijn bed bij het raam.

img_2631Ik keek op mijn lijst, en zag dat alle patiënten op deze kamer er op stonden. Dus ik kon meteen beginnen. Terwijl ik bezig was maakte de dochter een foto en ook een waarop haar vader vrolijk zijn duim omhoog stak, om aan zijn vrouw te laten zien dat het goed met hem ging. Kodak-momentje!
In het bed er tegenover was een man met zijn telefoon in de weer. Op het moment dat ik hem vroeg of hij ook een massage wilde, liet hij me het berichtje van zijn vrouw lezen, wat hij zojuist binnenkreeg: “Kun je niet weer zo’n lekkere voetmassage krijgen?” las ik. Geweldig, op zijn wenken bediend dus!

Zo werkte ik rustig achter elkaar door, totdat ik na 1,5 uur even de keuken in liep voor een welverdiende cappuccino. En daar stond de keukenprinses: met een vertrokken gezicht te zuchten dat ze zo’n enorme pijn in haar schouder had. Bijna niet uit te houden, ook ’s nachts kon ze er bijna niet van slapen, wat een ellende! Ik vroeg of ik even mocht kijken, en masseerde zacht de achterkant van haar schouder en nek. Wat een spanning stond daarop! Ik dook in mijn tas en vond nog een proeftubetje FIT-balsem. Heerlijk spul wat zeer ontspannend werkt op de spieren. Ik wreef er een beetje op, masseerde nog even en gaf haar het tubetje, en wat tips om de schouder te ontspannen en zelf te masseren. En nu maar hopen dat het helpt, anders zitten de patiënten straks zonder koffie en thee!

voetmassage-2Daarna ging ik verder met het afwerken van mijn lijst, en de een na de ander mocht ik voor eventjes heel relaxed achterlaten, ondanks hun doorgaans zeer treurige omstandigheden…

Vooral de mensen die al eerder aan de beurt waren geweest ontvingen me met open armen.

Veel te snel was het 12 uur. Helaas had ik maar de helft van de lijst kunnen doen.

 

Ik had nog wel langer willen blijven, maar ik had om 13.00 uur weer een trainingsafspraak met een cliënt. Rustig rondde ik de laatste massage af.

Nadat ik de spulletjes weer netjes had opgeruimd en iedereen gedag gezegd, stond ik weer bij de lift. En hoewel het eigenlijk een trieste omgeving is, werd ik er toch helemaal blij van. Want ondanks hun omstandigheden hoorde ik niemand klagen of zeuren, en kon ik heel veel tevreden mensen achter laten, die ik even een zonnestraaltje mocht brengen op een heel gewone dinsdagochtend…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s